S<\/strong>zmaciany fartuszek<\/strong><\/p>\n Powracaj\u0105 niechciane jak czasy PRL, w towarzystwie zimnego, nie\u015bwie\u017cego \u015bledzia i ciep\u0142ej w\u00f3dki. Kojarz\u0105 mi si\u0119 tylko i wy\u0142\u0105cznie z fioletowym, niczym szmaciany fartuszek ekspedientki w kolorze paryskiego b\u0142\u0119kitu (niepopularna nazwa Denaturatu w gimnazjach i liceach), upa\u0107kanego fio\u0142kowo buraczanymi plamami i zapi\u0119ty br\u0105zowymi guzikami. Kolor jej do\u015bwiadczonej twarzy przypomina\u0142 bardziej dwie czerwone \u017carz\u0105ce si\u0119 kule na policzkach, na\u0142o\u017cone na warstw\u0119 podk\u0142adu maskuj\u0105cego nier\u00f3wn\u0105 walk\u0119 z coraz szybciej p\u0119dz\u0105cym czasem. Wraz z obrotem wskaz\u00f3wek w wisz\u0105cym na \u015bcianie zegarze, zmatowia\u0142e per\u0142y zdobi\u0105ce pomarszczony dekolt przesta\u0142y swoim blaskiem podkre\u015bla\u0107 to, co kiedy\u015b budzi\u0142o zachwyt w okolicznych klientach.<\/p>\n Jeden p\u00f3\u0142-szczery u\u015bmiech<\/strong><\/p>\n W\u0142a\u015bnie takie s\u0142owa pasuj\u0105 najtrafniej do opisu niewielkiej, praskiej cukierni, kt\u00f3rej klientem by\u0142em raz i w\u0142a\u015bnie tyle wystarczy\u0142o, by nie by\u0107 nim ju\u017c nigdy wi\u0119cej. \u201eI co jeszcze?\u201d, to sformu\u0142owanie, kt\u00f3re s\u0142ysza\u0142em tego dnia i w tym miejscu o kilka razy za du\u017co. Sformu\u0142owanie, kt\u00f3re mo\u017ce brzmia\u0142oby zupe\u0142nie inaczej, gdyby towarzyszy\u0142 mu uprzejmy g\u0142os lub delikatne drganie warg usi\u0142uj\u0105ce wykrzesa\u0107 jeszcze jeden, p\u00f3\u0142-szczery u\u015bmiech. Naiwno\u015b\u0107 i \u015blepa wiara w ludzi zawsze by\u0142a moj\u0105 s\u0142ab\u0105 stron\u0105. W ko\u0144cu ocierasz si\u0119 o delikatn\u0105 granic\u0119 absurdu, zastanawiaj\u0105c si\u0119, czy po przekroczeniu progu sklepu, nie cofn\u0105\u0142e\u015b si\u0119 w czasie, pozostawiaj\u0105c za sob\u0105, lekko sztampowe, jednak przyjemne dla zmys\u0142\u00f3w schematy nienagannej obs\u0142ugi wypracowane w XXI wieku. Przygotowujesz si\u0119 do startu w wy\u015bcigu, o trofeum najmniej mi\u0142ej osoby w pomieszczeniu boj\u0105c si\u0119 bardziej tego \u017ce wygrasz, ni\u017c przegrasz. W ko\u0144cu nie wiesz, czy nadal jeste\u015b w sto\u0142ecznej cukierni, czy ju\u017c na si\u0142\u0119 wcielasz si\u0119 w rol\u0119 petenta, pionka zbijanego w\u0142a\u015bnie na planszy biurokracji w urz\u0119dzie pa\u0144stwowym.<\/p>\n Pij mleko, b\u0119dziesz wielki<\/strong><\/p>\n Wychodz\u0105c z takiej cukierni zastanawiasz si\u0119, jak mo\u017cesz nabroi\u0107, by odegra\u0107 si\u0119 za z\u0142owieszcze spojrzenia, przed kt\u00f3rymi tak usilnie broni\u0142e\u015b si\u0119 w cukierni. Wej\u015b\u0107 na pasy na jezdni\u0119 tu\u017c przed mask\u0119 starego trupa, by hamulce wyda\u0142y z siebie ostatnie tchnienie? A mo\u017ce wyj\u0105\u0107 komu\u015b papierosa z ust, by z ironi\u0105 rzuci\u0107 o ziemi\u0119 dodaj\u0105c m\u0119tne has\u0142o z pierwszej lepszej reklamy telewizyjnej w stylu \u201epij mleko b\u0119dziesz wielki\u201d? A mo\u017ce zdusi\u0107 t\u0105 pokus\u0119 odegrania si\u0119 na kim\u015b w sobie, w zarodku i post\u0105pi\u0107 z klas\u0105? W\u0142a\u015bnie takie my\u015bli mog\u0105 towarzyszy\u0107 osobom o s\u0142abych nerwach, kt\u00f3rych tego dnia podobnie jak mnie spotka\u0142a obs\u0142uga, psuj\u0105ca urocze \u015bwi\u0119to T\u0142ustego Czwartku. Czy tak powinien czu\u0107 si\u0119 klient wydaj\u0105cy pieni\u0105dze w sklepie? Czy obs\u0142uga klienta nie powinna raczej stara\u0107 si\u0119 nawi\u0105zywa\u0107 ciep\u0142e relacje? Czy priorytetem w obecnych czasach nie jest budowanie most\u00f3w porozumienia? Czy ju\u017c nie jest wa\u017cne tworzenie niewidzialnych, a przy tym trwa\u0142ych wi\u0119zi z tymi, kt\u00f3rzy tak ch\u0119tnie kupuj\u0105, wcale nie tanie produkty?<\/p>\n Satynowa zbrodnia<\/strong><\/p>\n Najgorsze jest to, \u017ce wp\u0142yw podobnych codziennych sytuacji odbija si\u0119 na spo\u0142ecze\u0144stwie. Nie widzia\u0142em, aby wzi\u0119ty fanatyk muzyki disco-polo stoj\u0105cy przede mn\u0105, wychodz\u0105c z cukierni pog\u0142aska\u0142 wpatruj\u0105cego si\u0119 i czekaj\u0105cego na niego przywi\u0105zanego do drzewa czworonoga. Nie s\u0105dz\u0119 te\u017c, aby kobieta, kt\u00f3ra sta\u0142a obok mnie, umili\u0142a ten dzie\u0144 swojemu m\u0119\u017cowi po powrocie do domu. Przecie\u017c na kim\u015b musi wy\u0142adowa\u0107 swoj\u0105 frustracj\u0119. Podobno, gdy uczestniczysz w k\u0142\u00f3tni z kobiet\u0105, a ona akurat stoi z no\u017cem w d\u0142oni, wystarczy wyj\u0105\u0107 bu\u0142k\u0119 i mas\u0142o, a wrodzony instynkt wygra, w efekcie czego kobieta zrobi ci kanapk\u0119. Nigdy jednak nie mia\u0142em takiej sytuacji, by sprawdzi\u0107 to na w\u0142asnej sk\u00f3rze i m\u00f3c t\u0105 tez\u0119 potwierdzi\u0107. Najwi\u0119kszej zbrodni dopu\u015bci\u0142em si\u0119 jednak ja sam, kalaj\u0105c cenne kartki satynowego papieru Mistrza Bran\u017cy, przekazuj\u0105c wam kr\u00f3tk\u0105 i osobist\u0105 retrospekcj\u0119 kwadransa \u017cycia, wprost z jednej z warszawskich praskich cukierni. Stoj\u0105c w niej, pewnie czu\u0142em si\u0119 tak samo jak ty teraz, drogi czytelniku. Najprawdopodobniej my\u015blisz, \u017ce zmarnowa\u0142e\u015b cztery i p\u00f3\u0142 minuty swojego \u017cycia, czytaj\u0105c to co napisa\u0142em. M\u00f3g\u0142by\u015b w tym czasie wypali\u0107 papierosa lub zrobi\u0107 dobry uczynek i zaparzy\u0107 kaw\u0119, nawet je\u015bli robisz to z zamiarem wylania jej komu\u015b na spodnie.<\/p>\n